Ποίος είναι ο έξυπνος άνθρωπος;

 Ακούμε συχνά να εγκωμιάζεται ένας άνθρωπος και  να του αποδίδεται ο τίτλος του έξυπνου."Αυτός είναι πολύ έξυπνος άνθρωπος", ακούμε να λέγεται. Ποιος όμως είναι ο έξυπνος άνθρωπος;Όπως και για πολλά άλλα θέματα,έτσι και γι' αυτό, οι γνώμες ποικίλλουν. Άλλοι θεωρούν έξυπνο τον μορφωμένο. Μερικοί τον πολύγλωσσο.Κάποιοι τον επιτυχημένο. Πολλοί τον πλούσιο. Λιγότεροι τον φλύαρο και ευφυολόγο. Αρκετοί τον πονηρό...Αυτόν που εκμεταλλεύεται ή αξιοποιεί ευκαιρίες και καταστάσεις προς ίδιον όφελος.    

  Πολλοί θεωρούν έξυπνους και σοφούς τους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, τους επιστήμονες και καλλιτέχνες, αυτούς που ερευνούν τα στοιχεία της φύσεως, τους νόμους του σύμπαντος. Ή που μελετούν τις σχέσεις των ανθρώπων, τους ανθρώπους και τους νόμους,τα ήθη και  τα έθιμα...

 Τί όμως λέει ο Θεός για τη σοφία και εξυπνάδα του κόσμου;Μάς λέει ότι οι κατά κόσμον σοφοί και οι θεωρούμενοι έξυπνοι με τη σοφία τους, την κοσμική και επίγεια,δεν μπόρεσαν να ανακαλύψουν τον Θεό και να αποκτήσουν την αληθινή σοφία του Θεού, τη φωτεινή και ειρηνική. Έμπλεξαν μέσα στα γρανάζια του εγκεφάλου τους και δεν άφησαν την καρδιά τους με απλότητα να αναπαυθεί στον Θεό (βλ.Κορ.ά 18-28).

    Αντίθετα ο Θεός διάλεξε απλούς και ταπεινούς ανθρώπους για να τους γεμίσει με το Φως Του.Με αυτούς τους κατά κόσμον "ανόητους" ,τους δήθεν μη σοφούς, που δεν προέρχονταν από επίσημα και αριστοκρατικά γενεαλογικά δέντρα, ούτε είχαν πανεπιστημιακές περγαμηνές,ο πανάγιος Θεός ντρόπιασε τους αναγνωρισμένους ως σοφούς της εποχής τους, διότι αυτοί οι απλοί άνθρωποι πίστεψαν στον Θεό βρήκαν τους δρόμους της καρδιάς και της συνειδήσεως και πραγματοποίησαν τον επί γης προορισμό τους κατά τέλειο τροπο.

 Χειροπιαστό παράδειγμα αποτελούν οι Μαθητές του Σωτήρος. Αυτοί, στην πλειονότητά τους απλοί άνθρωποι του λαού,βρήκαν στο πρόσωπο του Χριστού τον Σωτήρα του κόσμου και αφοσιώθηκαν στο όραμα της Βσασιλείας του Θεού.Έβαλαν πάνω από όλα τον Θεό και τον λόγο Του και αποφάσισαν να κάνουν ό,τι καλό μπορούσαν για την ψυχή τους και τον πλησίον.Πολλοί άλλοι στην εποχή τους με δείκτη ευφυϊας μεγαλύτερο και κοσμική σοφία ανώτερη δεν πέτυχαν στον σκοπό της ζωής.

  Ποίος είναι λοιπόν πραγματικά έξυπνος άνθρωπος;Άσχετα με την όποια κοσμική μόρφωση του, ασφαλώς πραγματικά έξυπνος είναι όποιος γνωρίζει τον αληθινό Θεό, δέχεται τον λόγο Του στη ζωή του ,σέβεται την συνείδησή του και ετοιμάζει τον εαυτό του για την Βασιλεία των ουρανών.Είναι αυτός που έχει εννοήσει τη ματαιότητα των εγκοσμίων και αγωνίζεται για το "βραβείον της άνω κλήσεως" (βλ Φιλιπ. γ' 14).Όποιος κάνει το καλό στον κόσμο και προσφέρει στους συνανθρώπους του την αγάπη και την αλήθεια του Θεού.

  Αυτός ο άνθρωπος είναι όντως όχι μόνο έξυπνος, αλλά και σοφός. Μπορεί να είναι και μορφωμένος, αλλά δεν σέρνεται χαμένος στα δαιδαλώδη μονοπάτια της ανθρώπινης διάνοιας και γνώσεως. Πιστεύει στην απλότητα του ευαγγελικού κηρύγματος,ομολογώντας ως Αρχηγό και τελειωτή  της Πίστεως τον εσταυρωμένο και αναστημένο Χριστό.

      πηγή: περιοδικό "ο Σωτήρ", τεύχος 2183, Σεπτέμβριος 2018       

 

 "NA ΠΕΡΝΑΤΕ ΚΑΛΑ"

 Ευχή για νέο άνθρωπο στο νέο χρόνο:

¨Να περνάτε καλά"!

 Η ευχή-προτροπή μοιάζει ν'απευθύνεται σε συνταξιούχους και είναι ακριβώς το αντίθετο.

 Σύγχρονη, μοντέρνα ευχή είναι του καιρού μας, για νέους και σημερινά παιδιά.

 Στην πραγματικότητα ,όμως, είναι πολύ παλιά και μαζί η πιο ανεδαφική και άδικη ευχή.

 Σύντομη επαλήθευση μπορεί να βρούμε σε τρεις λόγους:

 Πολύ παλιά

 Στο βιβλίο του προφήτη Ησαϊα,γραμμένο δύο χιλιάδες  οκτακόσια χρόνια πριν από σήμερα, περιγράφεται η κατάσταση του καιρού του με μία φράση που είπαν τότε οι σύγχρονοί του και έμεινε στην καθημερινή κουβέντα των ανθρώπων μέχρι σήμερα: ¨Φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν¨.

Μοιάζει η φράση ανέμελη, ανάλαφρη.Ευχή- προτροπή για να χαρούμε τη ζωή που είναι σύντομη. Να περνάτε καλά, που λένε οι σημερινοί.

 Βαθύτερα όμως η φράση αυτή μπορεί να κρύβει απόρριψει για τη ζωή, να φανερώνει μια, έστω κρυμμένη, ασυνείδητη απελπισία.

 Ανεδαφική

  Να περνάμε καλά!

Που;στη σύγχρονη καθημερινότητα;Στα καμμένα μας δάση, στα ερημωμένα χωριά μας;Στις μολυσμένες πλατείες της πόλης μας;Στα απελπισμένα πρόσωπα των ανέργων συμπολιτών μας;Στην πολύβουη θλίψη, στην τραγική βία των δρόμων μας;Στη μοναξιά της πολυκατοικίας μας;Στην ανιαρή καφετέρια της γειτονιάς μας;

 Πόσοι μπορούν να περνάνε καλά στο σύγχρονο κόσμο;

 Κι ακόμη πόσο και για πόσο καιρό μας φτάνει να περνάμε, έστω εμείς,καλά;Πόσο αντέχεται η δυστυχία να ευτυχείς μόνος;Πόσο γίνεται να μένουμε ξεγελασμένοι ,εξαπατημένοι;

 Άδικη

  "Να περνάτε καλά".

 Μία ευχή - προτροπή πάνω απ' όλα άδικη και μάλιστα για νέο άνθρωπο.

  Φανερώνει μία ζωή φτηνή που δεν σου κοστίζει τίποτε, δεν υπόσχεται τίποτε, δεν στοχεύει σε τίποτε, παρά μόνο σ΄αυτή τη φρικτή, εφήμερη "καλοπέραση".

  Μία ευχή για πλαδαρή επιβίωση.

  Κανένα όραμα, καμία προοπτική, καμία θυσία. Κανένα ιδανικό και πιο πολύ κανένα μέλλον.Αυτά θέλουν ορμή, γενναιότητα και απόφαση για απέραντο κόπο, που δεν προβλέπει η σημερινή ευχή:"Να περνάτε καλά".

 Στην αρχή του καινούργιου χρόνου θέλω να φύγω, να ξεφύγω από το παλαιομοδίτικο, το ανεδαφικό και το άδικο που γέμισαν το σύγχρονο κόσμο. Θέλω να ζήσω, να χαρώ τη ζωή μου. Όνειρα θέλω, δρόμο για να πάω μακρύτερα, ορίζοντα ανοιχτό να κοιτάξω ψηλότερα. Ν' αγγίξει λίγο η ψυχή μου αυτά που υποσχέθηκε ο Χριστός, τα μόνα αντάξια για τον άνθρωπο.

  Γιατί δεν είναι αντάξιο για τον άνθρωπο το να περάσει καλά σ' αυτό τον κόσμο.

  Στον κόσμο θα δοκιμάσει αναπόφευκτα πόνο και κόπο. Θα σηκώσει σταυρό. Αυτή είναι η αλήθεια,που ο Χριστός δεν την έκρυψε από τον άνθρωπο. Αλλά και τον βεβαίωσε πώς μόνο ακολουθώντας αυτό το δρόμο θα κερδίσει τη ζωή. Θ' αγγίξει η ψυχή μας απ΄αυτόν τον κόσμο την πιο μεγάλη ευτυχία για τον άνθρωπο, τη γνώση του Θεού και την απέραντη χαρά της μοναδικής δικής Του αγάπης. Θ' αγγίξει την ελευθερία του αληθινού και του αιώνιου.

  Αυτή είναι η πιο αντάξια ευχή για νέο άνθρωπο στο νέο χρόνο.

  Όχι "να περνάτε καλά".

  Να ξεπερνάτε τα καθημερινά για τα αιώνια.

                   

          Απόσπασμα από το βιβλίο της Αικατερίνης Ι. Γούναρη : "Η πάλη με το Χρόνο", 

          εκδόσεις αδελφότητος Θεολόγων "Ο Σωτήρ"                                                 

"Μην ξεχάσεις να ξαναγυρίσεις"

   

  Είναι μέρες τώρα ή μάλλον μήνες, που ο Γεράσιμος βρίσκεται διαρκώς σε ένταση και νευρικότητα.Είναι νέος στην ηλικία και πατέρας τριών παιδιών.Δεν είναι,όμως, τα παιδιά το πρόβλημα.Ας είναι μικρά.Καθόλου δεν τον κουράζουν.Ούτε και η εργασία του που τον αναγκάζει να βρίσκεται καθημερινά στο κέντρο της Αθήνας με τους πολυσύχναστους δρόμους και τους εξαντλητικούς ρυθμούς.Άλλο είναι αυτό που τον κουράζει: η σχέση του με τη Δήμητρα τη σύζυγό του.

   Είναι αρκετά χρόνια μαζί, αλλά τώρα πια ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Αισθάνεται αφόρητη  την πίεση. Σε όλα του φέρνει αντίρρηση. Για όλα θέλει να έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο.Χαρακτήρας δυναμικός η Δήμητρα δεν αγφήνει περιθώρια για συζήτηση.όπως το σκέφτεται έτσι θέλει να γίνει. Γι' αυτό κι ο Γεράσιμος δενθέλει να μιλάει. Κλείνει το στόμα του και φεύγει...Πού πάει;...Οπουδήποτε αλλού εκτός από το σπίτι: παραμένει στο γραφείο του μέχρι αργά, πηγαίνει βόλτες με φίλους για να ξεχνιέται και ακόμη, ως άνθρωπος χαρισματούχος και ικανός που είναι,ασχολείται με πλήθος δραστηριότητες που του δίνους κάποια διέξοδο...

   Αποτέλεσμα; Το χάσμα διαρκώς να μεγαλώνει και η Δήμητρα,χωρίς καμία υποψία για το δικό της μερίδιο ευθύνης να εκφράζει τα δικά της δικαιολογημένα παράπονα: "Γιατί λείπει διαρκώς; Πού πάει και με αφήνει μόνη μου; Είναι πιο σημαντικές οι δουλειές από την οικογένεια;Δεν βλέπει ότι τα παιδιά θέλουν τον πατέρα τους;..."

   Όμως ο Γεράσιμος δεν ακούει πια τίποτα και κανέναν, Ήδη έχει δρομολογήσει το σχέδιό του.Θα φύγει οριστικά. Αν κάτι τον κρατά ακόμα, είναι τα πιαδιά. Μόνο αυτόν τον αναχαιτίζει.

       

     Τα παιδιά! Αχ, αυτά τα παιδιά!...Πόσο τα αγαπά!Είδικά ο μεγάλος που όλοι τον λένε πιστό αντίγραφο του πατέρα του,τώρα που πήγε και στο Δημοτικό, πόση χαρά τους δίνει με την ευστροφία του και τον αυθορμητισμό του! Και σήμερα τι ήταν αυτό που πάλι του είπε;...

    Δεν είχε προλάβει ο νεαρός πατέρας να γυρίσει από τη δουλειά του και ως συνήθως ετοιμάστηκε να ξαναφύγει.Πήγαινε να δει το σπίτι ενός φίλου. Ήταν άδειο και σκεπτόταν να το νοικιάσει για να εκτελέσει επιτέλους,επιτέλους, το σχέδιο της φυγής του.

    -Πού πας μπαμπά;ρώτησε εξεταστικά ο μικρός;

    -Θα βγω λίγο έξω, απάντησε εκείνος αμήχανα.

    -Πού θα πας;ξαναείπε ο γιος με την επιμονή των παιδιών που δεν σου αφήνει περιθώρια.

    -Θα πάω βόλτα με τον κουμπάρο μας τον Χρήστο.

    -Βόλτα μουρμούρισε η Δήμητρα που άκουγε απο μακριά.

    -Βόλτα..., μονολόγησε κι ο μικρός.Πόσο θα ήθελε κι εκείνος να πάει βόλτα με τον πατέρα του!Δεν του το είπε όμως.Όταν ,όμως, τον είδε να βγαίνει στην πόρτα,έτρεξε από πίσω του.

     -Μπαμπά!...φώναξε με όλη τη δύναμή του.

     -Τί είναι, αγόρι μου;

     -Μπαμπά, να περάσεις καλά!Και...μην ξεχάσεις να ξαναγυρίσεις!

    Ο Γεράσιμος ένιωσε ρίγηος να τον διαπερνά.Γύρισε και σήκωσε τον μικρό ψηλά. Τον έβαλε πάνω στους ώμους του.Ήταν ένα παιχνίδισμα που άρεσε στον γιο του,αλλά και μία κίνηση αστραπιαία,ώστε να μη δει ο μικρός τα δάκρυα που κύλησαν εκεόινη την ώρα από τα μάτια του.

      Στο μεταξύ η πιο μιικρή κορούλα τους που έπαιζε λίγο πιο πέρα, έτρεξε και γαντζώθηκε από το πόδι του πατέρα. Τώρα τον είχαν "δέσει" για τα καλά.πώς μπορούσε να φύγει;...

       Με δυσκολία μπόρεσε ο Γεράσιμος να συγκρατήσει τα δάκρυά του μπροστά στα παιδιά. Όταν,όμως, την άλλη μέρα πήγε και συνάντησε τον πνευματικό του πατέρα,εκεί ξέσπασε σε λυγμούς...

     Τον συμπόνεσε ο διακριτικός Γέροντας και τον αγκάλιασε με στοργή. Ύστερα τού μίλησε με λόγια παρηγορητικά και ενισχυτικά:

      -Παιδί μου, να ξέρεις ότι τα μικρά παιδιά εξαιτίας της καθαρότητος που διαθέτουν, έχουν την Χάρι του Θεού και συμβαίνει πολλές φορές να διατυπώνουν με απλότητα σοφές και φωτισμένες σκέψεις.Δέξου κι εσύ τη φωνή του παιδιού σου ως φωνή αγγέλου, ωε μήνυμα από τον ουρανό! 

       Ναι, Γεράσιμε, "μην ξεχάσεις να ξαναγυρίσεις"!Το σπίτι σου σε περιμένει.Δεν είναι μόνο τα παιδιά σου που σε έχουν ανάγκη.Εϊναι και η καλή σου σύζυγος. η οποία δεν μπορεί με άλλο τρόπο να ξεπεράσει τις αδυναμίες της παρά μόνο με τη δική σου υπομονή και αγάπη.Η δική σου ενάρετη ζωή, η ταπείνωση και η συγχωρητικότητα θα οικοδομούν στην ψυχή της ανάλογες αρετές και θα την δεις να γίνεται σιγα-σιγά πιο διαλλακτική. κ΄'ανε υπομονή και θα δεις θαυμαστή αλλαγή!

     Καλό μου παιδί. "...να ξαναγυρίσεις"!

     Να ξαναγυρίσεις σ' εκείνο τον πρώτο καλό καιρό του γάμου σας. Θυμάσαι με τί χαρά και ενθουσιασμό ξεκινήσατε, με πόσα όνειρα και προσδοκίες!...Κάνε ό,τι μπορείς για να επανέλθει η μεταξύ σας αγάπη και να αναβιώσει ακόμη πιο δυνατή! Ακόμη πιο γνήσια!

     Σήμερα που ήρθες στην Εξομολογήση,πόμεσα που σε είδα τσακισμένο και πληγωμένο.Μού έδωσες όμως και μεγάλη χαρά, διότι ύστερα από τόσο καιρό ήλθες να ακουμπήσεις τον πόσο σου κάτω από τον Εσταυρωμένο.Αυτός θα σου δίνει δύναμη, παιδί μου.Σήκωσε κι έσυ τον δικό σου στσυρό και μη φοβάσαι.Ο δρόμος του Γολγοθά είναι ο δρόμος που οδηγεί στην Ανάσταση.Εϊναι σταυραναστάσιμος ο δρόμος της συζυγίας. Μακάριος όποιος τον ακολουθεί με ακλόνητη πίστη και ελπίδα στον Κύριο.Τί λες;Είσαι έτοιμος να ακολουθήσεις κι εσύ αυτόν τον δρόμο;...

                                             πηγή: περιοδικό " ο Σωτήρ". τεύχος 2175,15 Απριλίου 2018

Μην αρνείσαι την κρίση μου

 Είναι πια η ώρα Του να μιλήσει...

 Μακρά συζήτηση είχε ήδη προηγηθεί μεταξύ του πάσχοντος Ιώβ και των φίλων του, που δυστυχώς τόση ώρα μιλούσαν εκ του ασφαλούς και ούτε ίχνος συμπάθειας δεν είχαν να επιδείξουν προς τον φίλο τους, ο οποίος έλιωνε κυριολεκτικά μέσα στα δεινά που τον είχαν βρει. Να τον παρηγορήσουν (δήθεν) ήρθαν, αλλά αυτοί αληθινό κατηγορητήριο εξαπέλυσαν εναντίον του, υποστήριζοντας ότι οι πολλές  του αμαρτίες,αυτές ήταν που τον κατέστησαν άθλιο και δυστυχή και ότι ακριβώς για τον λόγο αυτόν ο Θεός κινήθηκε τιμωρητικά εναντίον του!...

  Δεν έφταναν οι ταλαιπωρίες του, δεν έφταναν τα απρεπή λόγια της συζύγου του,που τον παρακινούσε να βλασφημήσει τον Θεό και να πεθάνει,είχε τώρα και τους τρεις φίλους του να του λένε ότι είναι πολύ αμαρτωλός για να βασανίζεται έτσι. Πόσο να αντέξει ο δυστυχής Ιώβ; Γι'αυτό και στην προσπάθειά του να τους αποδείξει την αθωότητα που του καταλόγιζε η συνείδησή του, ίσως κάπου δεν κατόρθωσε να αντιληφθεί το μεγαλειώδες σχέδιο του Θεού γι' αυτόν, ίσως νόμισε πως ο Θεός υπερβολικά αυστηρός υπήρξε μαζί του. Λόγος ασέβειας από το στόμα του δεν βγήκε, όμως πώς να τα συμβιβάσει όλα αυτά μέσα του;Δεν μπορούσε να καταλάβει ο Ιώβ.

-Γιατί όλα αυτά σε μένα;φώναξε με πόνο...

  Και να που μετά απ' όλα αυτά ,είναι ήδη η ώρα του Θεού να μιλήσει...

  Ο Κύριος μέσα σε μεγαλοπρεπή δόξα, που υποδηλωνόταν από τη νεφέλη που κάλυψε τον τόπο,άρχισε να ομιλεί προς τον Ιώβ.

   Του είπε και άλλα,με τα οποία του απεδείκνυε την πληρη αδυναμία του ανθρώπου να κατανοήσει στην ολότητά του το μεγαλειώδες σχέδιο του Θεού γι' αυτόν. Και κάπου εκεί, για δεύτερη φορά του υπέδειξε:

  _ Μη φύγεις, Ιώβ. Ζώσου τη ζώνη σου σφιχτά, στάσου απέναντί μου με ανδρεία και απάντησέ μου σ' αυτό που θα σε ρωτήσω.

Και συνεχίζει ο άγιος Θεός:

  -"Μη αποποιού μου  το κρίμα.Οίει δε με άλλως σοι    κεχρηματικέναι ή ίνα αναφανής δίκαιος; ῾(Ιώβ μ᾽ 40,8).Μην αρνείσαι τη δίκαιη κρίση μου και ενέργεια.Νομίζεις ότι Εγώ  αποφάσισα και έκανα όσα έκανα σε σένα για άλλον λόγο, παρά για να αναδειχθείς δίκαιος ενώπιον μου, τέλειος, πλήρης;

  Φοβερός λόγος του αγίου Θεού. Φοβερός, διότι προέρχεται κατευθείαν από το αψευδές στόμα Του και δίνει με την ερωτηματική αυτή μορφή σαφέστατη την αιτία και τον σκοπό για τον οποίο παρεχώρησε στον Ιώβ να πάθει όσα έπαθε. Και ο λόγος και ο σκοπός αυτός δεν ήταν άλλος από το να αποδειχθεί ο άνθρωπος εκείνος δίκαιος, δηλαδή τέλειος στην αρετή, όσιος, άγιος ενώπιον του Θεού.

   Φοβερός ο λόγος του αγίου Θεού!Και ισχύει για πάντα, για τον καθένα από έμας, που όχι σπάνια δοκιμάζομαστε όπως ο Ιώβ, λιγότερο ή περισσότερο.

   ῾Μη αποποιού μου το κρίμα῾. μην αρνείσαι και μην αποκρούεις την απόφαση και ενέργειά μου προς εσένα. Και σχολιάζει ευστοχότατα ο πολύς Ωριγένης : ῾Τούτου του ρητού ως χρησίμου μνημονεύωμεν,όταν ο Θεός παθείν τι ημάς κρίνη ῾.Αυτό το θείο  ρητό να το θυμόμαστε, καθώς είναι πολύ χρήσιμο, όταν ο Θεός κρίνει και για μας κάτι να πάθουμε. Και συνεχίζει: για παράδειγμα να χάσουμε ένα παιδί μας, να ζημιωθούμε ως προς τη θέση που κατείχαμε, να αρρωστήσουμε, οτιδήποτε παρόμοιο να υποστούμε. ῾Ουδέν τούτων οιόν τε εστί παθείν ημάς μη κρίνοντος του Θεού῾.Τίποτε από αυτά δεν είναι δυνατόν να πάθουμε, αν ο Θεός δεν το κρίνει και δεν το αποφασίσει έτσι. Και επειδή τίποτε δεν γίνεται ῾χωρίς κρίματος῾, χώρις την κρίση του Θεού, γι᾽αυτό λέει: ῾Μη αποποιού μου το κρίμα῾, μην αρνείσαι αυτό που έκρινα για σένα.

  Και γιατί έτσι κρίνει κάποτε ο Θεός;

  Ἵνα αναφανής δίκαιος῾. Για να αποδείξω σε όλους και καταστήσω φανερή τη δικαιοσύνη σου, την αρετή σου. ῾Δίκαιος ης, αλλ᾽ουκ ης φανερός.Υπομονής είχες, έδει με αφορμήν παρασχείν του λάμψαι σου την υπομονήν. Είχες ανδρείαν, αλλ᾽εκρύπτετο εν σοι, οι συμβεβηκότες πόνοι έδειξάν σοι την ανδρείαν῾. Είχες υπομονή, έπρεπε όμως Εγώ να δώσω την αφορμή να λάμψει η υπομονή σου.Είχες ανδρεία, αλλά ήταν κρυμμένη μέσα σου, οι θλίψεις που σε βρήκαν την φανέρωσαν .

  Ἵνα αναφανής δίκαιος῾.Γι᾽αυτό ο Θεός κάποτε επιτρέπει τη δοκιμασία στη ζωή μας. Για να αποδειχθούμε δίκαιοι῾, τέλειοι,άγιοι. Να γίνουμε δηλαδή άγιοι. Αυτός είναι ο λόγος, που τόσο ξεκάθαρα δηλώνεται από το στόμα του παντοκράτορος Θεού στην Παλαιά Διαθήκη.

  Και που ακόμα πιο καθαρά  επαναλαμβάνεται στην Καινή: ῾...εις το μεταλαβείν της αγιότητος αυτού῾ (Εβρ.ιβ᾽12,10).Για να μεταλάβουμε,να γίνουμε μέτοχοι στην αγιότητα και μακαριότητά Του.

  Τί υψηλότερο αλήθεια από αυτό;

       πηγή: περιοδικό ῾Σωτήρας῾, τεύχος 2174, 1 Απριλίου 2018     

+ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ+

-ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΙΚΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ-

"Το παλάτι της ανομίας'! 

Πρόκειται για το παλάτι του Ηρώδου του Αντύπα (Αντίπατρου) ,γιου του Ηρώδου του Μέγα, ο οποίος ήταν τετράρχης Γαλιλαίας.Βρίσκεται στη Σαμάρεια(επαρχία Σεβάστειας),που ανήκει στο σημερινό κράτος της Παλαιστίνης, βόρεια της Ιουδαίας!

Σε αυτό το άντρο της ακολασίας και του lifestyle ,ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ήλεγχε τον Ηρώδη τον Αντύπα,γιατί είχε σχέση με τη γυναίκα του αδερφού του Φιλίππου, την Ηρωδιάδα! Κλασσικά, όπως συμβαίνει σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, η γυναίκα αυτή και η κόρη της ,λειτουργώντας, ως φορείς του lifestyle,της ακολασίας και της δίψας για βόλεμα και εξουσία, ζήτησαν τον αποκεφαλισμό του αγίου Ιωάννη,επειδή τους ενοχλούσε το κήρυγμά του! Ο Ηρώδης, κλασσικός άρχοντας της κάθε εποχής, παρασύρθηκε από τον αισθησιακό χορό της Σαλώμης, της κόρης της Ηρωδιάδας και έπραξε το φοβερό ανοσιούργημα, τον αποκεφαλισμό του αγίου Ιωάννη!

ΑΥΤΗΝ ΕΙΝΑΙ Η ΤΥΧΗ ΚΑΘΕ ΕΓΚΡΑΤΗ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΑΙΩΝΙΑ ΠΑΘΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΤΟ ΣΕΞ, ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΊΑ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΪΦΣΤΑΪΛ! ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ "ΕΞΟΝΤΏΝΟΝΤΑΙ" ΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΛΟΙΔΟΡΟΥΝΤΑΙ ,ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΣΥΝΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΑΚΡΑΤΟ ΣΕΞ,ΣΤΗ ΜΟΔΑ, ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟ LIFESTYLE!

+O ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ,Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΓΙΣΤΟ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ, ΤΟΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ΥΠΗΡΞΕ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΔΙΑΠΡΥΣΙΟΣ ANTI-LIFESTYLE ΚΗΡΥΚΑΣ!

+ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΧΟΥΜΕ+

+ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ+

ΤΕΛΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

- Υπάρχει περίπτωση τα τελώνια της ψυχής να είναι τα πάθη, που ενεργούσε η ψυχή όσο βρισκόταν στο σώμα και τώρα που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν την εκδικούνται;-

 -Υπάρχει και μία τέτοια ερμηνεία στα κείμενα των Πατέρων. Αλλά, όχι όμως ότι λείπουν και οι δαίμονες. Από τη μία μεριά είναι το μίσος των δαιμόνων και από την άλλη η ύπαρξη των παθών. Ξέρουμε ότι τα ψυχικά πάθη υποκινούνται από τους δαίμονες και ενεργούν μέσω των αισθήσεων του σώματος. Όταν λοιπόν η ψυχή απαλλαγεί από το σώμα, τότε δεν μπορούν να ικανοποιηθούν τα πάθη αυτά.Και φυσικά αυτά τα πάθη πνίγουν την ψυχή.Αλλά και οι δαίμονες, οι οποίοι είχαν αποκτήσει μεγαλύτερη κυριαρχία, λόγω των παθών, πάνω σ' αυτούς τους εμπαθείς ανθρώπους, μετά την έξοδο της ψυχής, έχουν μεγαλύτερα δικαιώματα και, όπως φαίνεται, την ταλανίζουν φοβερά.

  Για το πόσο τυραννικά είναι τα πάθη  για τη ψυχή μετά την έξοδό της από το σώμα, μάς το αναπτύσσει διεξοδικά ο αββάς Δωρόθεος, ο οποίος μας λέει: "Με το σάρκινο αυτό σώμα ξεφεύγει λίγο η ψυχή από τα πάθη της και βρίσκει παρηγοριά. Τρώει, πίνει, κοιμάται, ζει κοντά με τους άλλους, συντροφεύεται από αγαπητά πρόσωπα. Όταν όμως χωριστεί από το σώμα, μένει μόνη η ψυχή με τα πάθη της και τιμωρείται πάντοτε από αυτά, παραμένοντας σ' αυτά και υποφέροντας από την ενόχλησή τους, σαν να βρίσκεται σε καμίνι και καταξεσχίζεται από αυτά,ώστε να μην μπορεί να φέρνει στο νου της ούτε τον ίδιο τον Θεό. Γιατί και μόνο η μνήμη του Θεού παρηγορεί την ψυχή, όπως λέει και στον Ψαλμό:"Έφερα στο νου μου τον Θεό και ευφράνθηκα"(Ψαλμ.76,4).Ούτε και αυτό όμως δεν της επιτρέπουν τα πάθη.

  Θέλετε να σας πω ένα παράδειγμα για να εννοήσετε τι θέλω να πω μ' αυτό; Ας έρθει κάποιος σ' ένα σκοτεινό κελλί και να μη φάει, να μην πιει, να μη συναντήσει κανέναν, να μην ψάλει, να μην προσευχηθεί, ούτε να θυμηθεί καθόλου τον Θεό, για τρεις μόνο μέρες και τότε θα μάθει τι του κάνουν τα πάθη. Και αυτό συμβαίνει ενώ βρισκόμαστε εδώ, σ' αυτή τη γη. Πόσο μάλλον όταν χωριστεί η ψυχή από το σώμα και παραδοθεί σ' αυτά και μείνει μόνο μ' αυτά!"  


Απόσπασμα από το βιβλίο: "Θάνατος,Ανάσταση και Αιώνια ζωή", εκδόσεις Ετοιμασία, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Καρέας 2005

   

+SIC TRANSIT GLORIA MUNDI+

(η απερχόμενη υλική δόξα και ο μέλλων αιών...) 

 Ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναϊτης στο λόγο του "προς Κοιμηθέντας" περιγράφει την αγωνία που ζει η ψυχή τις ώρες της αναχωρήσεώς της από την εδώ ζωή.Το πόσο αναλογίζεται τα αμαρτήματά της και φοβάται το πέρασμα στην άλλη ζωή.Λέει λοιπόν: "είναι μεγάλο και άδηλο του θανάτου το μυστήριο και κανείς δεν μπορεί να μας το περιγράψει.Είναι φρικτά και φοβερά όσα περνάει την ώρα εκείνη η ψυχή, τα οποία κανείς από μας δεν τα γνωρίζει, παρά μόνο εκείνοι που έφυγαν πριν από μας, εκείνοι πέρασαν το πέρασμα και είναι οι μόνοι έμπειροι...".

   Και λίγο παρακάτω , ο άγιος Αναστάσιος αφηγείται τα βιώματα ενός αδερφού που πρόκειται να αποδημήσει, ο οποίος σαν να απολογείται και να βλέπει μπροστά του να ξετυλίγεται όλη του η ζωή, λέει: " Ω, πέστε μου τί να κάνω ο ταλαίπωρος; Με βρήκαν ανέτοιμο...προσευχηθείτε για μένα, να βρω κάποια συγχώρεση για τα αμαρτήματά μου, να βρω μικρό έλεος...Αλήθεια,πως ξεγελάστηκα! Πώς παρέσυρα τον εαυτό μου λέγοντας - είμαι νέος ακόμα, ας απολαύσω τις χαρές της ζωής! Ας απολαύσω τον κόσμο.Ας αναπαύσω τη σάρκα και στο τέλος μετανοώ.Διότι, ο Θεός ειναι φιλάνθρωπος και οπωσδήποτε θα συγχωρέσει. Αυτά σκεπτόμουνα κάθε μέρα και πέρασα τη ζωή μου μέσα στην αμαρτία. Άκουγα διδαχές και δεν έδινα σημασία. Με νουθετούσαν και περιφρονούσα τις νουθεσίες. Άκουγα τις Γραφές σαν να μην τις άκουγα.Άκουγα για την Κρίση και κορόϊδευα.Άκουγα για το θάνατο και ησύχαζα σαν αθάνατος.Τον περιφρονούσα σαν να ήμουν αιώνιος. Και να, με συνέλαβαν αμετανόητο και κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει και να με λυτρώσει".

  "Και ενώ μιλάει ο αδελφός", συνεχίζει ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναϊτης και μας διηγείται τα βιώματα του, "ξαφνικά δένεται η γλώσσα του ,το μυαλό του σκοτίζεται ,τα μάτια του γίνονται απλανή. Τότε έρχονται και οι Δεσποτικές δυνάμεις. Τότε καταφτάνουν και οι σκληροί και αδυσώπητοι υπηρέτες του σκότους. Αντικρύζοντας τους ο ταλαίπωρος άνθρωπος δονείται ολόκληρος. Ακόμη και το σπίτι,σαν να γίνεται σεισμός, το νοιώθει να ταρακουνιέται.Τρέμει σύγκορμος ο αδερφός, ταράζεται, καταπλήσσεται βλέποντας δυνάμεις φοβερές, μορφές παράξενες, βλέποντας τάγματα, τα οποία ποτέ δεν ξαναείδε...Αυτά ενώ βλέπει αρπάζεται από τούτη τη ζωή".

     Και απευθυνόμενος σε μας τους ζώντες μας υπογραμμίζει τη ματαιότητα και το σύντομο της ζωής μας και μας λέει:

"Τί είναι ο άνθρωπος; Σκουλήκι και στάχτη και σκιά και όνειρο.Ένα βλέμμα και πέρασε, έφυγε, τελείωσαν όλα.Ένα βλέμμα και σώπασε.Εκείνος ο πολύ ανδρειωμένος, ο δυνάστης,ο ισχυρός βρίσκεται ξαπλωμένος, πιο πράος και από ένα πρόβατο. Ο επιφανής έγινε αφανής, ο εξουσιαστής εξουσιαζόμενος.Τον οδηγούν όπου θέλουν οι εξουσιαστές στον αέρα, εκεί που συναντούν τα σκληρά τελώνια, οι συνήγοροι,οι οποίοι τον κατηγορούν,του παρουσιάζουν τα αμαρτήματά του, του ξετυλίγουν χειρόγραφα, όπου καταγράφονται όσα έπραξε στα νειάτα του και στα γηρατειά του.Του υπενθυμίζουν όσα αμαρτήματα διέπραξε ακούσια ή εκούσια, με τα λόγια του,με τις πράξεις του και με τους λογιασμούς του".

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Θάνατος,Ανάσταση και Αιώνια ζωή", εκδόσεις Ετοιμασία, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Καρέας 2005