"Μην ξεχάσεις να ξαναγυρίσεις"

   

  Είναι μέρες τώρα ή μάλλον μήνες, που ο Γεράσιμος βρίσκεται διαρκώς σε ένταση και νευρικότητα.Είναι νέος στην ηλικία και πατέρας τριών παιδιών.Δεν είναι,όμως, τα παιδιά το πρόβλημα.Ας είναι μικρά.Καθόλου δεν τον κουράζουν.Ούτε και η εργασία του που τον αναγκάζει να βρίσκεται καθημερινά στο κέντρο της Αθήνας με τους πολυσύχναστους δρόμους και τους εξαντλητικούς ρυθμούς.Άλλο είναι αυτό που τον κουράζει: η σχέση του με τη Δήμητρα τη σύζυγό του.

   Είναι αρκετά χρόνια μαζί, αλλά τώρα πια ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Αισθάνεται αφόρητη  την πίεση. Σε όλα του φέρνει αντίρρηση. Για όλα θέλει να έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο.Χαρακτήρας δυναμικός η Δήμητρα δεν αγφήνει περιθώρια για συζήτηση.όπως το σκέφτεται έτσι θέλει να γίνει. Γι' αυτό κι ο Γεράσιμος δενθέλει να μιλάει. Κλείνει το στόμα του και φεύγει...Πού πάει;...Οπουδήποτε αλλού εκτός από το σπίτι: παραμένει στο γραφείο του μέχρι αργά, πηγαίνει βόλτες με φίλους για να ξεχνιέται και ακόμη, ως άνθρωπος χαρισματούχος και ικανός που είναι,ασχολείται με πλήθος δραστηριότητες που του δίνους κάποια διέξοδο...

   Αποτέλεσμα; Το χάσμα διαρκώς να μεγαλώνει και η Δήμητρα,χωρίς καμία υποψία για το δικό της μερίδιο ευθύνης να εκφράζει τα δικά της δικαιολογημένα παράπονα: "Γιατί λείπει διαρκώς; Πού πάει και με αφήνει μόνη μου; Είναι πιο σημαντικές οι δουλειές από την οικογένεια;Δεν βλέπει ότι τα παιδιά θέλουν τον πατέρα τους;..."

   Όμως ο Γεράσιμος δεν ακούει πια τίποτα και κανέναν, Ήδη έχει δρομολογήσει το σχέδιό του.Θα φύγει οριστικά. Αν κάτι τον κρατά ακόμα, είναι τα πιαδιά. Μόνο αυτόν τον αναχαιτίζει.

       

     Τα παιδιά! Αχ, αυτά τα παιδιά!...Πόσο τα αγαπά!Είδικά ο μεγάλος που όλοι τον λένε πιστό αντίγραφο του πατέρα του,τώρα που πήγε και στο Δημοτικό, πόση χαρά τους δίνει με την ευστροφία του και τον αυθορμητισμό του! Και σήμερα τι ήταν αυτό που πάλι του είπε;...

    Δεν είχε προλάβει ο νεαρός πατέρας να γυρίσει από τη δουλειά του και ως συνήθως ετοιμάστηκε να ξαναφύγει.Πήγαινε να δει το σπίτι ενός φίλου. Ήταν άδειο και σκεπτόταν να το νοικιάσει για να εκτελέσει επιτέλους,επιτέλους, το σχέδιο της φυγής του.

    -Πού πας μπαμπά;ρώτησε εξεταστικά ο μικρός;

    -Θα βγω λίγο έξω, απάντησε εκείνος αμήχανα.

    -Πού θα πας;ξαναείπε ο γιος με την επιμονή των παιδιών που δεν σου αφήνει περιθώρια.

    -Θα πάω βόλτα με τον κουμπάρο μας τον Χρήστο.

    -Βόλτα μουρμούρισε η Δήμητρα που άκουγε απο μακριά.

    -Βόλτα..., μονολόγησε κι ο μικρός.Πόσο θα ήθελε κι εκείνος να πάει βόλτα με τον πατέρα του!Δεν του το είπε όμως.Όταν ,όμως, τον είδε να βγαίνει στην πόρτα,έτρεξε από πίσω του.

     -Μπαμπά!...φώναξε με όλη τη δύναμή του.

     -Τί είναι, αγόρι μου;

     -Μπαμπά, να περάσεις καλά!Και...μην ξεχάσεις να ξαναγυρίσεις!

    Ο Γεράσιμος ένιωσε ρίγηος να τον διαπερνά.Γύρισε και σήκωσε τον μικρό ψηλά. Τον έβαλε πάνω στους ώμους του.Ήταν ένα παιχνίδισμα που άρεσε στον γιο του,αλλά και μία κίνηση αστραπιαία,ώστε να μη δει ο μικρός τα δάκρυα που κύλησαν εκεόινη την ώρα από τα μάτια του.

      Στο μεταξύ η πιο μιικρή κορούλα τους που έπαιζε λίγο πιο πέρα, έτρεξε και γαντζώθηκε από το πόδι του πατέρα. Τώρα τον είχαν "δέσει" για τα καλά.πώς μπορούσε να φύγει;...

       Με δυσκολία μπόρεσε ο Γεράσιμος να συγκρατήσει τα δάκρυά του μπροστά στα παιδιά. Όταν,όμως, την άλλη μέρα πήγε και συνάντησε τον πνευματικό του πατέρα,εκεί ξέσπασε σε λυγμούς...

     Τον συμπόνεσε ο διακριτικός Γέροντας και τον αγκάλιασε με στοργή. Ύστερα τού μίλησε με λόγια παρηγορητικά και ενισχυτικά:

      -Παιδί μου, να ξέρεις ότι τα μικρά παιδιά εξαιτίας της καθαρότητος που διαθέτουν, έχουν την Χάρι του Θεού και συμβαίνει πολλές φορές να διατυπώνουν με απλότητα σοφές και φωτισμένες σκέψεις.Δέξου κι εσύ τη φωνή του παιδιού σου ως φωνή αγγέλου, ωε μήνυμα από τον ουρανό! 

       Ναι, Γεράσιμε, "μην ξεχάσεις να ξαναγυρίσεις"!Το σπίτι σου σε περιμένει.Δεν είναι μόνο τα παιδιά σου που σε έχουν ανάγκη.Εϊναι και η καλή σου σύζυγος. η οποία δεν μπορεί με άλλο τρόπο να ξεπεράσει τις αδυναμίες της παρά μόνο με τη δική σου υπομονή και αγάπη.Η δική σου ενάρετη ζωή, η ταπείνωση και η συγχωρητικότητα θα οικοδομούν στην ψυχή της ανάλογες αρετές και θα την δεις να γίνεται σιγα-σιγά πιο διαλλακτική. κ΄'ανε υπομονή και θα δεις θαυμαστή αλλαγή!

     Καλό μου παιδί. "...να ξαναγυρίσεις"!

     Να ξαναγυρίσεις σ' εκείνο τον πρώτο καλό καιρό του γάμου σας. Θυμάσαι με τί χαρά και ενθουσιασμό ξεκινήσατε, με πόσα όνειρα και προσδοκίες!...Κάνε ό,τι μπορείς για να επανέλθει η μεταξύ σας αγάπη και να αναβιώσει ακόμη πιο δυνατή! Ακόμη πιο γνήσια!

     Σήμερα που ήρθες στην Εξομολογήση,πόμεσα που σε είδα τσακισμένο και πληγωμένο.Μού έδωσες όμως και μεγάλη χαρά, διότι ύστερα από τόσο καιρό ήλθες να ακουμπήσεις τον πόσο σου κάτω από τον Εσταυρωμένο.Αυτός θα σου δίνει δύναμη, παιδί μου.Σήκωσε κι έσυ τον δικό σου στσυρό και μη φοβάσαι.Ο δρόμος του Γολγοθά είναι ο δρόμος που οδηγεί στην Ανάσταση.Εϊναι σταυραναστάσιμος ο δρόμος της συζυγίας. Μακάριος όποιος τον ακολουθεί με ακλόνητη πίστη και ελπίδα στον Κύριο.Τί λες;Είσαι έτοιμος να ακολουθήσεις κι εσύ αυτόν τον δρόμο;...

                                             πηγή: περιοδικό " ο Σωτήρ". τεύχος 2175,15 Απριλίου 2018

Μην αρνείσαι την κρίση μου

 Είναι πια η ώρα Του να μιλήσει...

 Μακρά συζήτηση είχε ήδη προηγηθεί μεταξύ του πάσχοντος Ιώβ και των φίλων του, που δυστυχώς τόση ώρα μιλούσαν εκ του ασφαλούς και ούτε ίχνος συμπάθειας δεν είχαν να επιδείξουν προς τον φίλο τους, ο οποίος έλιωνε κυριολεκτικά μέσα στα δεινά που τον είχαν βρει. Να τον παρηγορήσουν (δήθεν) ήρθαν, αλλά αυτοί αληθινό κατηγορητήριο εξαπέλυσαν εναντίον του, υποστήριζοντας ότι οι πολλές  του αμαρτίες,αυτές ήταν που τον κατέστησαν άθλιο και δυστυχή και ότι ακριβώς για τον λόγο αυτόν ο Θεός κινήθηκε τιμωρητικά εναντίον του!...

  Δεν έφταναν οι ταλαιπωρίες του, δεν έφταναν τα απρεπή λόγια της συζύγου του,που τον παρακινούσε να βλασφημήσει τον Θεό και να πεθάνει,είχε τώρα και τους τρεις φίλους του να του λένε ότι είναι πολύ αμαρτωλός για να βασανίζεται έτσι. Πόσο να αντέξει ο δυστυχής Ιώβ; Γι'αυτό και στην προσπάθειά του να τους αποδείξει την αθωότητα που του καταλόγιζε η συνείδησή του, ίσως κάπου δεν κατόρθωσε να αντιληφθεί το μεγαλειώδες σχέδιο του Θεού γι' αυτόν, ίσως νόμισε πως ο Θεός υπερβολικά αυστηρός υπήρξε μαζί του. Λόγος ασέβειας από το στόμα του δεν βγήκε, όμως πώς να τα συμβιβάσει όλα αυτά μέσα του;Δεν μπορούσε να καταλάβει ο Ιώβ.

-Γιατί όλα αυτά σε μένα;φώναξε με πόνο...

  Και να που μετά απ' όλα αυτά ,είναι ήδη η ώρα του Θεού να μιλήσει...

  Ο Κύριος μέσα σε μεγαλοπρεπή δόξα, που υποδηλωνόταν από τη νεφέλη που κάλυψε τον τόπο,άρχισε να ομιλεί προς τον Ιώβ.

   Του είπε και άλλα,με τα οποία του απεδείκνυε την πληρη αδυναμία του ανθρώπου να κατανοήσει στην ολότητά του το μεγαλειώδες σχέδιο του Θεού γι' αυτόν. Και κάπου εκεί, για δεύτερη φορά του υπέδειξε:

  _ Μη φύγεις, Ιώβ. Ζώσου τη ζώνη σου σφιχτά, στάσου απέναντί μου με ανδρεία και απάντησέ μου σ' αυτό που θα σε ρωτήσω.

Και συνεχίζει ο άγιος Θεός:

  -"Μη αποποιού μου  το κρίμα.Οίει δε με άλλως σοι    κεχρηματικέναι ή ίνα αναφανής δίκαιος; ῾(Ιώβ μ᾽ 40,8).Μην αρνείσαι τη δίκαιη κρίση μου και ενέργεια.Νομίζεις ότι Εγώ  αποφάσισα και έκανα όσα έκανα σε σένα για άλλον λόγο, παρά για να αναδειχθείς δίκαιος ενώπιον μου, τέλειος, πλήρης;

  Φοβερός λόγος του αγίου Θεού. Φοβερός, διότι προέρχεται κατευθείαν από το αψευδές στόμα Του και δίνει με την ερωτηματική αυτή μορφή σαφέστατη την αιτία και τον σκοπό για τον οποίο παρεχώρησε στον Ιώβ να πάθει όσα έπαθε. Και ο λόγος και ο σκοπός αυτός δεν ήταν άλλος από το να αποδειχθεί ο άνθρωπος εκείνος δίκαιος, δηλαδή τέλειος στην αρετή, όσιος, άγιος ενώπιον του Θεού.

   Φοβερός ο λόγος του αγίου Θεού!Και ισχύει για πάντα, για τον καθένα από έμας, που όχι σπάνια δοκιμάζομαστε όπως ο Ιώβ, λιγότερο ή περισσότερο.

   ῾Μη αποποιού μου το κρίμα῾. μην αρνείσαι και μην αποκρούεις την απόφαση και ενέργειά μου προς εσένα. Και σχολιάζει ευστοχότατα ο πολύς Ωριγένης : ῾Τούτου του ρητού ως χρησίμου μνημονεύωμεν,όταν ο Θεός παθείν τι ημάς κρίνη ῾.Αυτό το θείο  ρητό να το θυμόμαστε, καθώς είναι πολύ χρήσιμο, όταν ο Θεός κρίνει και για μας κάτι να πάθουμε. Και συνεχίζει: για παράδειγμα να χάσουμε ένα παιδί μας, να ζημιωθούμε ως προς τη θέση που κατείχαμε, να αρρωστήσουμε, οτιδήποτε παρόμοιο να υποστούμε. ῾Ουδέν τούτων οιόν τε εστί παθείν ημάς μη κρίνοντος του Θεού῾.Τίποτε από αυτά δεν είναι δυνατόν να πάθουμε, αν ο Θεός δεν το κρίνει και δεν το αποφασίσει έτσι. Και επειδή τίποτε δεν γίνεται ῾χωρίς κρίματος῾, χώρις την κρίση του Θεού, γι᾽αυτό λέει: ῾Μη αποποιού μου το κρίμα῾, μην αρνείσαι αυτό που έκρινα για σένα.

  Και γιατί έτσι κρίνει κάποτε ο Θεός;

  Ἵνα αναφανής δίκαιος῾. Για να αποδείξω σε όλους και καταστήσω φανερή τη δικαιοσύνη σου, την αρετή σου. ῾Δίκαιος ης, αλλ᾽ουκ ης φανερός.Υπομονής είχες, έδει με αφορμήν παρασχείν του λάμψαι σου την υπομονήν. Είχες ανδρείαν, αλλ᾽εκρύπτετο εν σοι, οι συμβεβηκότες πόνοι έδειξάν σοι την ανδρείαν῾. Είχες υπομονή, έπρεπε όμως Εγώ να δώσω την αφορμή να λάμψει η υπομονή σου.Είχες ανδρεία, αλλά ήταν κρυμμένη μέσα σου, οι θλίψεις που σε βρήκαν την φανέρωσαν .

  Ἵνα αναφανής δίκαιος῾.Γι᾽αυτό ο Θεός κάποτε επιτρέπει τη δοκιμασία στη ζωή μας. Για να αποδειχθούμε δίκαιοι῾, τέλειοι,άγιοι. Να γίνουμε δηλαδή άγιοι. Αυτός είναι ο λόγος, που τόσο ξεκάθαρα δηλώνεται από το στόμα του παντοκράτορος Θεού στην Παλαιά Διαθήκη.

  Και που ακόμα πιο καθαρά  επαναλαμβάνεται στην Καινή: ῾...εις το μεταλαβείν της αγιότητος αυτού῾ (Εβρ.ιβ᾽12,10).Για να μεταλάβουμε,να γίνουμε μέτοχοι στην αγιότητα και μακαριότητά Του.

  Τί υψηλότερο αλήθεια από αυτό;

       πηγή: περιοδικό ῾Σωτήρας῾, τεύχος 2174, 1 Απριλίου 2018     

+ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ+

-ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΙΚΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ-

"Το παλάτι της ανομίας'! 

Πρόκειται για το παλάτι του Ηρώδου του Αντύπα (Αντίπατρου) ,γιου του Ηρώδου του Μέγα, ο οποίος ήταν τετράρχης Γαλιλαίας.Βρίσκεται στη Σαμάρεια(επαρχία Σεβάστειας),που ανήκει στο σημερινό κράτος της Παλαιστίνης, βόρεια της Ιουδαίας!

Σε αυτό το άντρο της ακολασίας και του lifestyle ,ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ήλεγχε τον Ηρώδη τον Αντύπα,γιατί είχε σχέση με τη γυναίκα του αδερφού του Φιλίππου, την Ηρωδιάδα! Κλασσικά, όπως συμβαίνει σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, η γυναίκα αυτή και η κόρη της ,λειτουργώντας, ως φορείς του lifestyle,της ακολασίας και της δίψας για βόλεμα και εξουσία, ζήτησαν τον αποκεφαλισμό του αγίου Ιωάννη,επειδή τους ενοχλούσε το κήρυγμά του! Ο Ηρώδης, κλασσικός άρχοντας της κάθε εποχής, παρασύρθηκε από τον αισθησιακό χορό της Σαλώμης, της κόρης της Ηρωδιάδας και έπραξε το φοβερό ανοσιούργημα, τον αποκεφαλισμό του αγίου Ιωάννη!

ΑΥΤΗΝ ΕΙΝΑΙ Η ΤΥΧΗ ΚΑΘΕ ΕΓΚΡΑΤΗ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΑΙΩΝΙΑ ΠΑΘΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΤΟ ΣΕΞ, ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΊΑ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΪΦΣΤΑΪΛ! ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ "ΕΞΟΝΤΏΝΟΝΤΑΙ" ΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΛΟΙΔΟΡΟΥΝΤΑΙ ,ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΣΥΝΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΑΚΡΑΤΟ ΣΕΞ,ΣΤΗ ΜΟΔΑ, ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟ LIFESTYLE!

+O ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ,Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΓΙΣΤΟ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ, ΤΟΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ΥΠΗΡΞΕ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΔΙΑΠΡΥΣΙΟΣ ANTI-LIFESTYLE ΚΗΡΥΚΑΣ!

+ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΧΟΥΜΕ+

+ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ+

ΤΕΛΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

- Υπάρχει περίπτωση τα τελώνια της ψυχής να είναι τα πάθη, που ενεργούσε η ψυχή όσο βρισκόταν στο σώμα και τώρα που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν την εκδικούνται;-

 -Υπάρχει και μία τέτοια ερμηνεία στα κείμενα των Πατέρων. Αλλά, όχι όμως ότι λείπουν και οι δαίμονες. Από τη μία μεριά είναι το μίσος των δαιμόνων και από την άλλη η ύπαρξη των παθών. Ξέρουμε ότι τα ψυχικά πάθη υποκινούνται από τους δαίμονες και ενεργούν μέσω των αισθήσεων του σώματος. Όταν λοιπόν η ψυχή απαλλαγεί από το σώμα, τότε δεν μπορούν να ικανοποιηθούν τα πάθη αυτά.Και φυσικά αυτά τα πάθη πνίγουν την ψυχή.Αλλά και οι δαίμονες, οι οποίοι είχαν αποκτήσει μεγαλύτερη κυριαρχία, λόγω των παθών, πάνω σ' αυτούς τους εμπαθείς ανθρώπους, μετά την έξοδο της ψυχής, έχουν μεγαλύτερα δικαιώματα και, όπως φαίνεται, την ταλανίζουν φοβερά.

  Για το πόσο τυραννικά είναι τα πάθη  για τη ψυχή μετά την έξοδό της από το σώμα, μάς το αναπτύσσει διεξοδικά ο αββάς Δωρόθεος, ο οποίος μας λέει: "Με το σάρκινο αυτό σώμα ξεφεύγει λίγο η ψυχή από τα πάθη της και βρίσκει παρηγοριά. Τρώει, πίνει, κοιμάται, ζει κοντά με τους άλλους, συντροφεύεται από αγαπητά πρόσωπα. Όταν όμως χωριστεί από το σώμα, μένει μόνη η ψυχή με τα πάθη της και τιμωρείται πάντοτε από αυτά, παραμένοντας σ' αυτά και υποφέροντας από την ενόχλησή τους, σαν να βρίσκεται σε καμίνι και καταξεσχίζεται από αυτά,ώστε να μην μπορεί να φέρνει στο νου της ούτε τον ίδιο τον Θεό. Γιατί και μόνο η μνήμη του Θεού παρηγορεί την ψυχή, όπως λέει και στον Ψαλμό:"Έφερα στο νου μου τον Θεό και ευφράνθηκα"(Ψαλμ.76,4).Ούτε και αυτό όμως δεν της επιτρέπουν τα πάθη.

  Θέλετε να σας πω ένα παράδειγμα για να εννοήσετε τι θέλω να πω μ' αυτό; Ας έρθει κάποιος σ' ένα σκοτεινό κελλί και να μη φάει, να μην πιει, να μη συναντήσει κανέναν, να μην ψάλει, να μην προσευχηθεί, ούτε να θυμηθεί καθόλου τον Θεό, για τρεις μόνο μέρες και τότε θα μάθει τι του κάνουν τα πάθη. Και αυτό συμβαίνει ενώ βρισκόμαστε εδώ, σ' αυτή τη γη. Πόσο μάλλον όταν χωριστεί η ψυχή από το σώμα και παραδοθεί σ' αυτά και μείνει μόνο μ' αυτά!"  


Απόσπασμα από το βιβλίο: "Θάνατος,Ανάσταση και Αιώνια ζωή", εκδόσεις Ετοιμασία, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Καρέας 2005

   

+SIC TRANSIT GLORIA MUNDI+

(η απερχόμενη υλική δόξα και ο μέλλων αιών...) 

 Ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναϊτης στο λόγο του "προς Κοιμηθέντας" περιγράφει την αγωνία που ζει η ψυχή τις ώρες της αναχωρήσεώς της από την εδώ ζωή.Το πόσο αναλογίζεται τα αμαρτήματά της και φοβάται το πέρασμα στην άλλη ζωή.Λέει λοιπόν: "είναι μεγάλο και άδηλο του θανάτου το μυστήριο και κανείς δεν μπορεί να μας το περιγράψει.Είναι φρικτά και φοβερά όσα περνάει την ώρα εκείνη η ψυχή, τα οποία κανείς από μας δεν τα γνωρίζει, παρά μόνο εκείνοι που έφυγαν πριν από μας, εκείνοι πέρασαν το πέρασμα και είναι οι μόνοι έμπειροι...".

   Και λίγο παρακάτω , ο άγιος Αναστάσιος αφηγείται τα βιώματα ενός αδερφού που πρόκειται να αποδημήσει, ο οποίος σαν να απολογείται και να βλέπει μπροστά του να ξετυλίγεται όλη του η ζωή, λέει: " Ω, πέστε μου τί να κάνω ο ταλαίπωρος; Με βρήκαν ανέτοιμο...προσευχηθείτε για μένα, να βρω κάποια συγχώρεση για τα αμαρτήματά μου, να βρω μικρό έλεος...Αλήθεια,πως ξεγελάστηκα! Πώς παρέσυρα τον εαυτό μου λέγοντας - είμαι νέος ακόμα, ας απολαύσω τις χαρές της ζωής! Ας απολαύσω τον κόσμο.Ας αναπαύσω τη σάρκα και στο τέλος μετανοώ.Διότι, ο Θεός ειναι φιλάνθρωπος και οπωσδήποτε θα συγχωρέσει. Αυτά σκεπτόμουνα κάθε μέρα και πέρασα τη ζωή μου μέσα στην αμαρτία. Άκουγα διδαχές και δεν έδινα σημασία. Με νουθετούσαν και περιφρονούσα τις νουθεσίες. Άκουγα τις Γραφές σαν να μην τις άκουγα.Άκουγα για την Κρίση και κορόϊδευα.Άκουγα για το θάνατο και ησύχαζα σαν αθάνατος.Τον περιφρονούσα σαν να ήμουν αιώνιος. Και να, με συνέλαβαν αμετανόητο και κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει και να με λυτρώσει".

  "Και ενώ μιλάει ο αδελφός", συνεχίζει ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναϊτης και μας διηγείται τα βιώματα του, "ξαφνικά δένεται η γλώσσα του ,το μυαλό του σκοτίζεται ,τα μάτια του γίνονται απλανή. Τότε έρχονται και οι Δεσποτικές δυνάμεις. Τότε καταφτάνουν και οι σκληροί και αδυσώπητοι υπηρέτες του σκότους. Αντικρύζοντας τους ο ταλαίπωρος άνθρωπος δονείται ολόκληρος. Ακόμη και το σπίτι,σαν να γίνεται σεισμός, το νοιώθει να ταρακουνιέται.Τρέμει σύγκορμος ο αδερφός, ταράζεται, καταπλήσσεται βλέποντας δυνάμεις φοβερές, μορφές παράξενες, βλέποντας τάγματα, τα οποία ποτέ δεν ξαναείδε...Αυτά ενώ βλέπει αρπάζεται από τούτη τη ζωή".

     Και απευθυνόμενος σε μας τους ζώντες μας υπογραμμίζει τη ματαιότητα και το σύντομο της ζωής μας και μας λέει:

"Τί είναι ο άνθρωπος; Σκουλήκι και στάχτη και σκιά και όνειρο.Ένα βλέμμα και πέρασε, έφυγε, τελείωσαν όλα.Ένα βλέμμα και σώπασε.Εκείνος ο πολύ ανδρειωμένος, ο δυνάστης,ο ισχυρός βρίσκεται ξαπλωμένος, πιο πράος και από ένα πρόβατο. Ο επιφανής έγινε αφανής, ο εξουσιαστής εξουσιαζόμενος.Τον οδηγούν όπου θέλουν οι εξουσιαστές στον αέρα, εκεί που συναντούν τα σκληρά τελώνια, οι συνήγοροι,οι οποίοι τον κατηγορούν,του παρουσιάζουν τα αμαρτήματά του, του ξετυλίγουν χειρόγραφα, όπου καταγράφονται όσα έπραξε στα νειάτα του και στα γηρατειά του.Του υπενθυμίζουν όσα αμαρτήματα διέπραξε ακούσια ή εκούσια, με τα λόγια του,με τις πράξεις του και με τους λογιασμούς του".

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Θάνατος,Ανάσταση και Αιώνια ζωή", εκδόσεις Ετοιμασία, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Καρέας 2005

ΚΟΙΛΑΔΑ ΙΩΣΑΦΑΤ – Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ.

Το πνεύμα το άγιον με το στόμα Ιωήλ του προφήτου μας το ομολογεί «καὶ συνάξω πάντα τὰ ἔθνη καὶ κατάξω αὐτὰ εἰς τὴν κοιλάδα ᾿Ιωσαφὰτ...». (Ίωήλ 4`2.) Κατά μαρτυρία του αγίου Προφήτου Ιωήλ, ο τόπος της Κρίσεως θα είναι η κοιλάδα του Κλαυθμώνος, δηλ. η κοιλάδα Ιωσαφάτ, κοντά στα Ιεροσόλυμα

"Έξεγειρέσθωσαν και άναβαινέτωσαν πάντα τα έθνη εις την κοιλάδα Ίωσαφάτ, διότι εκεί καθιώ του διακρίναι πάντα τα έθνη κυκλόθεν" (Ίωήλ 4,12)

"Ιδού ο Μέγας και φοβερός Κριτής έρχεται να κρίνει τους ζωντανούς και τους νεκρούς, και να αποδώση στον κάθε ένα άνθρωπο κατά τα έργα αυτού. Και αυτά όλα γίνονται στην κοιλάδα του Ιωσαφάτ της επιγείου Ιερουσαλήμ, καθώς γράφτηκε στις Γραφές."

(`Απόσπασμα απ` την Φοβερά οπτασία κάποιου μοναχού ονομαζόμενος Γρηγορίου, περί της φοβεράς ημέρας της κρίσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. (από Σιναϊτικό Χειρόγραφο του 15-16ου αιώνα).

«Μιχαήλ, Μιχαήλ, άρχοντα της διαθήκης, παράλαβε με το τάγμα σου τον πυρίμορφο θρόνο της δόξης μου και πήγαινε στην κοιλάδα του Ιωσαφάτ. Εκεί θα τον εγκαταστήσεις σαν πρώτο σημάδι της παρουσίας μου. Γιατί πλησιάζει η ώρα που θα λάβει καθένας κατά τα έργα του».

(απόσπασμα εκ του οράματος της μέλλουσας κρίσης Του αγίου Νήφωνα Επισκόπου Κωνσταντιανής)

“Ανά μεταξύ της Ιερουσαλήμ, και του όρους των Ελαιών, από το μέρος της χρυσής πύλης, της πύλης του κομπρώνος, ολίγον μακράν, κείτεται η κοιλάς του Ιωσαφάτ, ήτις και με έτερον όνομα κοιλάς κλαυθμώνος ονομάζεται, έχει περιοχή ως τρεις χιλιάδες πατήματα οπού είναι ένα μήλι. Αυτού ήτον το κοινόν κοιμητήριον του λαού και ως σ΄ πατήματα νοτιακά φαίνεται ο μέγας τάφος του Αβεσσαλώμ, και ονομάζεται χειρ Αβεσσαλώμ, ένθα ρίπτουν οι τούρκοι λίθους προς ύβριν του Αβεσσαλώμ διατί έγινεν αποστάτης του πατρός του, αυτού πλησίον είναι ο τάφος Ιωσαφάτ του βασιλέως, διά τον οποίον και ο τόπος κοιλάς Ιωσαφάτ ονομάσθη. Εις αυτόν τον τόπον ω άνθρωποι μέλλει να φανεί ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός καθεζόμενος εις θρόνον υψηλόν ως παλαιός ημερών καθώς λέγει ο μέγας Δανιήλ όχι με ταπεινόν σχήμα, και με άπειρον έλεος ως την πρώτην του παρουσίαν, μα Βασιλεύς δεσπότης, εξουσιαστής, και κριτής ολονών των εθνών, με μεγάλην δόξαν, και μεγαλοπρέπειαν, όλος δικαιοσύνη, όλος φοβερός όχι συντροφούμενος από ανθρώπους γηίνους, μα από τα στρατεύματα των ουρανίων ταγμάτων……………………………όχι με σάρκαν παθητήν αμί με απαθήν ουσίαν, όχι σωτήρ πολυέλεος της ανθρωπίνης φύσεως μα κριτής δικαιότατος, όχι προσκαλών τους αμαρτωλούς εις μετάνοιαν, μα τιμωρητής των αμετανοήτων, όχι με σημείον λαμπρού αστέρος μα με σκότος βαθύτατον του ηλίου, διατί τότε ο ήλιος ο λαμπρός θέλει σκοτεισθή, η πάμφωτος σελήνη θέλει θολωθή, οι αστέρες του ουρανού θέλουν πέσει, και άπας ο κόσμος θέλει τυλιχθή ως βιβλίον, διά να δώσουν σημεία φανερά των ανθρώπων να γνωρίσουν πως ο Κριτής είναι αυστηρός, αδέκαστος, αυτού άπας ο κόσμος, πάσα φυλή, πας άνθρωπος, πάσα γλώσσα, βασιλείς,………δούλοι και δεσπόται, τύραννοι και εξουσιασταί, πλούσιοι, πένητες, άρχοντες και αρχόμενοι, γέροντες, νέοι άνδρες και παιδία, με την φοβεράν φωνήν της βροντολαλούσης σάλπιγγος όταν ο ουράνιος άγγελος δώση το σημείον, εν τω άμα όλοι γυμνοί, εις μίαν αδιάφορον ηλικίαν μέλλουσι να συναθροισθούν, και από τα τέσσαρα του κόσμου μέρη με νέφαλα να αρπαχθούν και εν μία ροπή έμπροσθεν εις τον φοβερόν κριτήν να παραστούν,

Πηγή : ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΚΑΛΟΥΔΗ ΤΟΥ ΚΡΗΤΟΣ, ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΟΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΠΩΝ ΟΠΟΥ ΕΥΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΠΟΛΙΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ, ΕΝΕΤΙΗΣΙΝ 1683, σσ. ρμα΄ κ.ε.

BERDYAEV NIKOLAI

"H ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ"

Παρουσίαση

Το πρόβλημα των σχέσεων ανάμεσα στην κουλτούρα (culture) και τον πολιτισμό (civilisation) είναι το πιο οξύ πρόβλημα αυτής της ιστορικής ώρας που ζούμε. Είναι καθαυτό το πρόβλημα της τύχης που μας αναμένει. Ωστόσο τίποτα δεν εκφράζει τον άνθρωπο όσο η μοίρα του. Οι εποχές κρίσεων και ιστορικών καταστροφών προκαλούν έναν σοβαρό έλεγχο της ιστορικής μοίρας των εθνών και της κουλτούρας των. Ο δείκτης του ρολογιού που δείχνει την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας σημαδεύει την προσέγγιση της μοιραίας ώρας, της ώρας του λυκόφωτος που πέφτει. Είναι η ώρα που ανάβουν φωτιές όταν η νύχτα πλησιάζει. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Λεπτομέρειες

Ξενόγλωσσος τίτλος	LE DESTIN DE LA CULTURE
Εκδότης	ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ/ΕΥΘΥΝΗ
Χρονολογία Έκδοσης	Απρίλιος 1992
Αριθμός σελίδων	80
Διαστάσεις	20x13
Πρόλογος	ΤΣΙΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
Μετάφραση	ΤΣΙΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

                             BERDYAEV NIKOLAI

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΞΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ"

Παρουσίαση

Διαχρονικός ο Ρώσος φιλόσοφος Ν. Μπερντιάεφ· οι επισημάνσεις του, «Για την αξία του Χριστιανισμού και την απαξία των χριστιανών», στις αρχές του 20ου αιώνος, παραμένουν και στις ημέρες μας επίκαιρες. Τα σφάλματα των χριστιανών, κληρικών ή λαϊκών, ατομικά και συλλογικά, ως ανεξόφλητα γραμμάτια, επιδεικνύονται κάθε φορά που οι εθελοτυφλούντες κατήγοροι του Χριστιανισμού, επιχειρούν να μειώσουν και να απαξιώσουν την ίδια την αλήθεια του Χριστού. Αναμφιβόλως τα σκάνδαλα δυσφημίζουν τον Χριστιανισμό και κρατούν πολλούς μακριά του. Όμως εκείνα είναι άραγε που εμπόδισαν την εφαρμογή του Χριστιανισμού στον κόσμο; Στο βιβλίο αυτό επιχειρείται μια απάντηση. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Λεπτομέρειες

ISBN13	9789603155935
Εκδότης	ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ
Χρονολογία Έκδοσης	Δεκέμβριος 2011
Αριθμός σελίδων	88
Διαστάσεις	19x12
Πρόλογος	ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Μετάφραση	ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Ο Νικολάι Αλεξάντροβιτς Μπερντιάγιεφ γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1874 στο Κίεβο. Το 1894 έγινε δεκτός στην Σχολή Ευελπίδων του Κιέβου. Ωστόσο, το περιβάλλον της στρατιωτικής σχολής δεν ενέπνευσε τον ανήσυχο νεαρό και έτσι την εγκαταλείπει και εγγράφεται στην Σχολή Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου "Άγιος Βλαδίμηρος" του Κιέβου. Η συμμετοχή του στο φοιτητικό κίνημα καταλήγει στην σύλληψή του το 1898, την προφυλάκισή του για ένα μήνα, την δίκη, την καταδίκη και την εξορία του στην Βολογκντά για το διάστημα 1901-1902. Την εποχή εκείνη ήταν ήδη γνωστός ως μαρξιστής και ως ο συγγραφέας του άρθρου "Α. Φ. Λάνγκε και η κριτική φιλοσοφία σε σχέση με τον σοσιαλισμό", το οποίο ο Κάουτσκι είχε δημοσιεύσει στο επίσημο όργανο του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος "Νέα Εποχή". Το διάστημα 1905-1906 από κοινού με τον Σ. Ν. Μπουλγκάκοφ ο Μπερντιάγιεφ αναλαμβάνει επικεφαλής του περιοδικού "Ζητήματα Ζωής". Το ταξίδι του στο Παρίσι τον χειμώνα του 1907-1908 και η στενή του φιλία με τον Μερεζκόφσκι και τον κύκλο του τον ωθούν να στραφεί προς την Ορθοδοξία. Επιστρέφοντας στη Ρωσία εγκαθίσταται στη Μόσχα, γίνεται μέλος ενός κύκλου φιλοσόφων, οι οποίοι συσπειρώνται γύρω από τον εκδοτικό οίκο "Δρόμος" και λαμβάνει ενεργό μέρος στην ίδρυση και λειτουργία της θρησκευτικής και φιλοσοφικής εταιρείας στην μνήμη του Βλαδίμηρου Σολοβιόφ. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των αναζητήσεων είναι ένα από τα κορυφαία του έργα, "Η φιλοσοφία της ελευθερίας", το οποίο είδε το φως της δημοσιότητας το 1911. Το 1918 ιδρύει την Ελεύθερη Ακαδημία Πνευματικού Πολιτισμού ενώ παράλληλα γράφει το βιβλίο του "Η φιλοσοφία της ανισότητας", το οποίο κυκλοφόρησε στο Βερολίνο το 1923. Το 1920 εκλέγεται τακτικός καθηγητής της Ιστορικο-Φιλολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Μόσχας. Το 1921 συλλαμβάνεται για την υπόθεση του επονομαζόμενου "κέντρου τακτικής", αλλά απελευθερώνεται. Το καλοκαίρι του 1922 συλλαμβάνεται και πάλι, ενώ το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς απελαύνεται από την Ε.Σ.Σ.Δ. Τα επόμενα δύο χρόνια, 1922-24 ζει στο Βερολίνο, απ' όπου η φήμη του εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και κυρίως ο πόλεμος μεταξύ της χιτλερικής Γερμανίας και της Ε.Σ.Σ.Δ., προκάλεσε μια όξυνση των πατριωτικών συναισθημάτων του μεγάλου αυτού Ρώσου στοχαστή. Το πρώτο μεταπολεμικό του βιβλίο "Η ρωσική ιδέα", που κυκλοφόρησε στο Παρίσι το 1946, ήταν αφιερωμένη στον αναστοχασμό της ιστορίας της Ρωσικής επανάστασης. Ο Νικολάι Αλεξάντροβιτς Μπερντιάγιεφ πέθανε δουλεύοντας στο γραφείο του, στο σπίτι του λίγο έξω από το Παρίσι, στις 23 Μαρτίου 1948.